Haha! Nakakatawa iyong host sa tv nung isang araw... babae siya, sa isang noontime show. Hindi ko lang matandaan, hindi naman kasi ako madalas manood noong mga ganun. Anyway, nabanggit niya iyong paghahanda at pagninilay ngayong Holy Week. Ang sabi niya, "ano ba ang dapat gawin ngayong TODOS LOS SANTOS?" Hehe! Adik. Todos los santos daw. Kailan pa naging all saint's day ang holy week?! hehe! Di ko talaga gets.. Baka semana santa.. come on... o mahal na araw... nagspa-spanish pa kasi e.. hindi naman alam ang sinasabi.. pero sige na nga, baka her bad lang talaga at isang innocent mistake. Pag palagay na lang natin na ang iniisip talaga niya ay semana santa, at ang nabanggit lang ay todos los santos. Hehe! Careful na lang sa susunod ija, marami kasing nanonood, baka maniwala sila na todos los santos ngayon. :)

Isa pang blooper, aka pamahiin, na natatandaan ko,  iyong hindi paliligo kapag BIyernes Santo. Sa dad side ko, Aglipayan sila, Philippine Independent Church. Parang Catholic, pero may ibang paniniwala. Kaunti lang naman ang kaibahan. Iyong side ng mom ko, Roman Catholic. May paniniwala kasi na bawal maligo from or until a certain time. Iyon ay pag 3 pm, kung kailan namatay si Jesus. Sa side ng mom ko, bawal maligo after 3. Sa side ng dad ko, bawal maligo before 3. Eh...?! Paano kaya iyon?! Huwag na lang maligo?! Or sa loob lang mismo ng 3 pm maligo, hmm..mga less than a minute?! Hehe! Ewan ko ba.. at kapag minamalas ka nga naman, lagi ko na lang napapansin na kapag Biyernes Santo, napakainit at napakalagkit sa katawan ang pakiramdam. What more ang hindi maligo. At hindi ko rin alam ang kabayaran/kapalit kapag sumuway ka sa pamahiin na ito. SIno may alam? Paki sabi naman...

Last, bago ako matulog, iniisip ko kung ilang araw ba patay si Jesus. Ang pagkakatanda ko kasi, tatlong araw. Tapos sa ikatlo, doon lang siya nabuhay. Easter nga naman. Pero bakit ganoon, ang in-o-observa natin ay: pinako at namatay siya ng Friday ng 3 pm, at nabuhay siya sa Sunday ng mga 6 am (salubong). Kung tutuusin, isa't kalahating araw lang siyang patay, inconsistent sa Biblical accounts. Kung sasabihin niyo naman na it's just a mere representation, eh, bakit hindi standardized ang scaling nila ng time, mula palm sunday hanggang easter sunday... kung  40 days naman nanatili si Jesus sa Jerusalem. Sino kaya umimbento nito?

Anyway, anu't ano man, ang mahalaga ay ang pagninilay-nilay natin sa mga nagawa nating kasalanan. Kahit papaano, makakabuti ito sa pagkilala natin sa ating sarili. Maliwanagan at makaintindi ng mga bagay na kahit kailan ay hindi natin nabigyan-pansin dahil sa bilis ng pagtakbo ng oras, ng ating buhay. Ano man ang relihiyon o paniniwala.. hindi ito hadlang para maging mabuti tayong tao. Sabi nga nila, wala namang relihiyon ang nag-isip o hinangad ang masama sa kanyang kapwa.. :)

Happy Holidays... enjoy the vacation!

Natatawa at naiinis ako sa mga pamahiin ngayong semana santa.
Naiintindihan ko iyong iba, pero iyong karamihan, ewan ko ba, parang may sira ulo diyan sa kanto ang nagsabi ng mga bagay-bagay na pinaniwalaan naman ng karamihan. Those who should have known better. Ewan.
Example, kanina, habang nagbibisita iglesia kami, napag-usapan kung ano ang kakainin namin bukas. Basta, sa dami ng diskusyon kung ano ang dapat kainin, (puro seafoods, kasi kailangang mag-abstain kasi good friday, so walang meat, or their derivatives), nagmungkahi ako na kung bakit hindi na lang mag-ihaw ng isda? At ang sagot sa akin, hindi pwedeng mag-ihaw kasi bawal. Bakit, tanong ko naman, eh, isda naman ang iihawin. At ang sagot lang sa akin ay,

"Mangingitim ang mukha ng nag-iihaw sa buong taon."

Hindi ko talaga napigilan ang sarili ko sa pagtawa. Aba namang pamahiin iyon. Kamusta naman. Weno naman ngayon kung mangitim ang mukha. Pero, wala talagang ka-scie-scientific or logical basis. Parang may nantrip lang. O ma isang taga-ihaw ang naasar sa dami ng kanyang iniihaw at umimbento ng sarili niyang pamahiin. Iyong mga taong maitim talaga (genetically) o kaya iyong mga hindi naliligo ang umiitim ang mukha. O kaya naman iyong mga nasunog ng kemikal o ng araw. Pero, sa pag-iihaw? No way!

Katumbas nito iyong pamahiin na kapag nasugatan ka kapag Good Friday, eh hindi na ito gagaling.

Kamusta naman iyong libu-libong nanganak o manganganak ng napaka-decisive na araw na ito. Eh di, hindi na gumaling ang mga sugat nila?! Hindi kaya inaamag/ ninanana/ nabubulok iyong mga genitals nila?! Kasalanan ba iyon?! Paano iyong mga libu-libong inooperahan?! Ilalagay pa sa bingit ng kamatayan ang mga taong mag-papa-apendectomy, na ipapa-cancel ang operasyon niya kahit poumputok na ang kaniyang appendix, para lang ma-obserbahan ang walang kabase-basehang paniniwalang ganito. Hai..

Hindi ko talaga alam kung bakit ang mga tao bigla-bigla lang naniniwala s akung anu-ano. Kung sinasabi nila ito para sa kanilang paniniwala sa kanilang relihiyon, dapat mag-isip-isip tayo muli. Hindi kailanman ninais ng Panginoon na mapahamak tayo. Hai.. Kaya nga tayo binigyan ng utak para mag-isip, para madifferentiate ang tama sa mali. Hindi iyong basta-basta lang tayo naniniwala sa kung saan-saan, kung kani-kanino.

Ewan ko ba. Hindi ko talaga mapaliwanag. Napaka-gullible natin. Sana lang hindi tayo mapahamak.

Ngayon, naghihintay ako. Naka isang semestre na na naman ako. Naipasa ko naman silang lahat. Mukha namang maayos. Naexcempt pa ako sa OrgChem. Akalain mo yun!? Grabe, nung nalaman ko yun, natawa lang ako sa sarili ko. As in sa sarili lang (hindi tulad ni Tonicci na nag-ingay sa buong dorm, tumalon, tumakbo at nagsisigaw mula sa kwarto nila palabas, sabay kuha ng cellphone at hala, pinaalam na sa buong mundo). Andoon lang ako sa baba, nag-aaral. Kasama ng iba, na may test pa rin sa susunod na araw. Na-excempt nga ako, pero sapat ba na ba iyon?

Siguro naging close na rin ako kay Iris, medyo na-adopt ko na rin iyong attitude niya. Dati rati, inaasar ko siya na , "The Worrier is a Child", eh, isa naman akong malaking worrier. Sa bagay, mas madali nga namang pumuna ng ibang tao kaysa sarili. At ngayon, hindi ko maiwasan na mangamba na mababa lang ang makuha kong grade.

Yeah, grade conscious ako. Eh, hindi ka naman sioguro mabubuhay sa MaSci, at sa UP, lalo na sa PH (at kung may pangarap ka magmed), kung hindi ka GC. Lalamunin ka lang ng systema ng buo. Buong-buo. Competitive ang environment. Nakakalungkot, minsan. Pero ganun talaga e. Ginusto ko ito e.

Naiinis ako sa mga taong lagi na lang tinitignan, tinatanong, pinapakailaman ang grades ko. Para bang lagi na lang nila gusto ako kumpetisyunin. Ano bang pakialam nila? Tataas ba ang grades nila kung malaman nila ang grades ko? Absurd! Naiinis lang ako. Kasi hindi ba nila alam na wala naman akong pakialam sa grades nila. At privacy ko iyon. At hindi rin ba nila alam na ang pagtingin sa mga bagay, tulad ng grades, or sulat ng iba, na walang paalam, ay pwedeng grounds para sa isang civil case? Nakakainis, kasi akala mo na nauunawaan na nila ang nararamdaman ko, eh, hindi naman pala. Mapagpanggap.

Hanggang ngayon, may mga tao pa ring nabubuhay sa Medieval Ages. Tulad ng isa kong kaklase, na kaibigan dati, na pinagdidikdikan ang prinsipyo at pamantayan sa buhay sa akin. Eh, wala naman talaga akong pakialam doon. Naiinis ako kasi hinuhusgahan niya na ang buo kong pagkatao, knowing- or unknowingly. Para bang kilala niya na ako. Eh, kung iyong sarili ko nga, hindi ko pa kilala, siya pa kaya? At dahil doon, hindi na ako masiyadong sumasama. Noong una, napagtitimpi ko pa e. Kasi nga naman, galing sa isang napak-strikto at konserbatibong pamilya. Tsaka, binigyan ko rin ng oras para makilala ako. Pero hindi ko kayang makipag-plastikan. Kaya, I just drifted..away.. para wala na lang gulo.

Nagmove-out na rin ako sa dorm, after isang semester. Nagmove-out lang ako. Nothing eventful.

Iyon lang. Gusto ko lang ilabas ang iba sa napakaraming hinaing ko sa buhay. Baka kasi mabawasan ang depresyon ko ngayon. Wala lang, inaatake na naman kasi ako. Baka bukas, maayos na ang lahat.